Waarom vluchtelingen geen varkensnicotine mogen hebben.

Bij ons in het dorp is sinds kort een crisis-opvang voor vluchtelingen geopend. Een klein centrum waar opvang voor de eerste weken is geregeld, zo heb ik mij laten vertellen. Mijn moeder – net 82 geworden en altijd zeer sociaal bewogen – wilde zich graag aanmelden voor vrijwilligerswerk op dit centrum. Wat ik natuurlijk heel stoer vind voor iemand van haar leeftijd. 

Even over mijn moeder; Ze ziet eruit als 72 en is nog heel fit en ondernemend. Sinds kort is ze met haar quilts online op Reddit te vinden en de vele likes en reacties op haar post doen (dopamine) haar goed;). 

Ze is sinds 4 jaar bonus-oma van mijn inmiddels 8-jarige bonus-zoon. Iedere zondag gaan we over en weer op bezoek en ze kijkt er naar uit. Ze deelt foto’s van en verhalen over hem met haar vriendinnen. Ze koopt snoep en cadeautjes en leeft met ons mee. Allemaal dingen die haar gaande houden. Een doel hebben, iets om naar uit te kijken is heel goed voor haar gezondheid in ieder geval.

Terug naar dat vrijwilligerswerk. Dat was er niet. Eten wordt geregeld door een cateringbedrijf en spullen zijn er genoeg. Moeders was een beetje teleurgesteld en vroeg of ze iets anders kon doen. “Hoeveel kinderen zijn hier? Mag ik daar dan iets voor doen?”. 20 kinderen, en ja, dat mag. Moeders ging naar de winkel en kocht 20 bekers en zakken vol snoep. In haar idee, leuk om samen met Khalil te vullen.

Even over Khalil; ook hij is zeer sociaal bewogen en een wijs mannetje. Hij volgt het nieuws (op eigen initiatief) nauwgezet. Hij maakte eerder al posters over de oorlog in Oekraïne, haalde er geld voor op en praat er veel over. 

Dus toen oma voorstelde om samen snoepbekers te maken voor de kinderen op het vluchtelingencentrum was hij meteen enthousiast. Hij (tweetalig) was al vol van het idee dat hij met die kinderen kon praten, overtuigd van het feit dat zij ook Engels spreken.

Afgelopen zondag was het zover, met een doos vol snoepbekers reden ze samen naar het vluchtelingencentrum. Groot was de deceptie toen bleek dat ze de snoepbekers niet mochten geven. Er zaten namelijk spekjes in en daar zit mogelijk varkensgelatine in. De bekers bleven achter ter controle (wat ook wel weer verklaarbaar is) en sip kwamen de twee bij ons thuis aan. 

Khalil was zeer verontwaardigd dat de kinderen het snoep niet mochten. “Ze mogen geen varkensnicotine hebben”. Varkensgelatine is natuurlijk ook een moeilijk woord:) Gelukkig bracht moeders helderheid in zijn verhaal. Kennismaken met de kinderen zonder snoep wilde hij niet. Dat voelde ongemakkelijk.

Met zijn eigen beker snoep, kroop hij enigszins teleurgesteld op de bank en dook in zijn spel. Mijn moeder heeft er weer een verhaal bij. Ik ben bijzonder trots op deze twee mooie mensen en kijk uit naar een gezellige kerst. En dat wens ik jullie ook.


Hele fijne feestdagen!

Liefs Iris

error: Content is protected !!